IT'S LIKE SPAM, BUT THEN FROM ME!

2010 is gestart met heel veel pret, voor mezelf dan. Maar toch. Alles wordt zo relatief als ik rond me kijk. Ik zit een beetje met een wrang gevoel. Deels door de dingen die in ons landje gebeurd zijn, maar ook door wat er zich ‘dichterbij’ allemaal afspeelde.

Met het risico te klinken als een man op de vooravond van zijn midlife crisis, maar ik kan me niet ontdoen van het gevoel dat het tijd wordt om wat ernstiger te worden. Dat de het de moment is om wat randactiviteiten te schrappen en wat meer te focussen op ‘werk’.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil niet zonder fun, maar minder fun zou absoluut geen kwaad kunnen om vooruit te gaan. En daar horen voornemens bij. Die goede voornemens, dat is zo typisch op en rond Nieuwjaar. En ja, veel mensen houden zich er toch maar heel even aan. Daarom heb ik mijn voornemens hoofdzakelijk zondagnamiddag gemaakt. Tien dagen ver in het nieuwe jaar, in de hoop dat het niet meer onder de typische noemer van ’standaard voornemens’ valt. Ook al omdat het voornemens zijn die veel verder (zouden moeten) gaan dan tot 2011.

Hier zijn ze dus. De dingen des levens, die ik me vanaf nu nog meer wil eigen maken. Mag ik er ineens aan toevoegen dat het allemaal dingen zijn die ik behalve mezelf iedereen toewens?

1. In 2010 wil ik minstens elke week iedereen van mijn familie 1 keer per week bezoeken. Mijn zusjes, petekindje en ouders op kop. En als ik er niet lijfelijk geraak, dan zal ik minstens bellen. Familie is het enige dat we hebben en we nemen dat eigenlijk veel te lichtzinnig op. Ik ben eigenlijk tot de conclusie gekomen dat ik zoveel dingen niet weet van mijn zusjes en schoonbroers. En van mijn ouders. Mijn pa heeft een ander e-mailadres want het bedrijf waar hij werkt is opgegaan in een nieuwe groep. En ik moest dat per toeval vaststellen omdat hij een mailtje stuurde. Kijk. Dat vind ik ontzettend jammer. En dat is dan nog maar een klein dingetje. Nee. Familie op de eerste plaats vanaf nu. En liefst tot mijn eigen lichtje uitgaat. Ik heb teveel andere dingen laten voorgaan op het meest waardevolle dat ik bezit.
2. Dat zelfstandig worden en een eigen zaak starten, dat is nog altijd 1 van de betere dingen geweest die ik heb gedaan tot nu toe. Maar ik ben er veel te speels aan begonnen met een ‘we zien wel’ attitude die eigenlijk niet echt constructief was. Ik wil me vanaf nu engageren om vooral niet de fouten te maken van andere mensen die ik ken, om voorzichtig te zijn en heel nuchter. Om vooruit te gaan en te groeien. Binnen 5 jaar wil ik dat mijn bescheiden bedrijfje met minstens 2 extra mensen is gegroeid. Dat kan alleen als ik me er serieuzer op toeleg en met enige ernst de situaties inschat. Ik wil hoogwaardig werk afleveren en de middenmoot ver achter me laten. Ik wil tijd maken voor nieuwe prospects en uitdagingen met de juiste instelling aangaan en afwerken.
3. Die mooie Audi van me, die heeft me eigenlijk wat doen zweven. Ik wil niet zeggen dat ik een vals veiligheidsgevoel had, want de auto is pakken beter dan dat Golfje van 15 jaar oud waar ik eerst mee reed, maar ik heb tot scha en schande vastgesteld dat ik een misplaatst superioriteitsgevoel had tegenover ‘mindere’ automerken. Niet dat ik woorden terugneem die ik in mijn vorige post over ’stomme mensen in het verkeer’ heb neergepend, nee, integendeel. Ik wil vooral voorkomen dat ik zelf zo’n eikel word (als ik het al niet was) waarvan andere mensen zeggen: ‘die zien we straks wel rond een paaltje hangen’. Ik neem me voor om vanaf nu nooit meer te laat te vertrekken en dat onderweg wel goed te maken. Als ik te laat ben, dan is dat maar zo. Ik hou me vanaf nu helemaal aan de snelheidslimiet. Overal.
   Ik moet leren mijn reistijd als een onderdeel van de dag te zien, niet als een flits. Wat bedoel ik hiermee? In mijn hoofd maak ik afspraken, en dan ‘teleporteer’ ik van punt a naar punt b. Dat is fout. Een half uurtje van Brussel naar Antwerpen is niet genoeg. Ik moet daar minstens drie kwartier voor rekenen. Liefst een uurtje, dan kan ik ook nog’s rustig een parkeerplaats zoeken. Zo van die dingen.
4. Ik blijf sporten. Die 4 uurtjes per week Savate da’s helemaal mijn ding. Dat geef ik nooit meer op. Ik wil dat volhouden, dat houdt me scherp. Maar ik wil ook nog een uurtje lopen ergens in de week. Ik weet nog niet hoe ik dat er net ga inpassen, maar het moet. Liefst zaterdagmorgen of zondagmiddag ofzo. Misschien kan ik het combineren met een bezoekje aan m’n ouders ofzo, maar ik wil die ruimte en frisse lucht voelen en zien. Dat ‘eindeloos’ gevoel als je langs de Netedijken loopt, hoe alles ruikt. De runner’s high, die mis ik wel.
5. Ik ga m’n barkast leegmaken. Nog 1 goed feestje bij me thuis, een goeie classic game-night zoals het laatste weekend (foto’s en video’s worden niet verspreid om de schuld van de deelnemers te beschermen), dat kan helpen. En wat over is en niemand meeneemt gaat gewoon weg. Ik wil terug naar de essentie, en dat gedoe van ‘een eigen bar’… waar is dat eigenlijk voor nodig? Een goed glas wijn en een gesprekje zijn vaak pakken beter dan een drinkfeest met 7 verschillende cocktails. Dit jaar heb ik met Kerst van mijn ma een Atoma-schriftje gekregen met daarin al ‘haar’ recepten, zoals zij die van haar moeder geleerd had. Nog nooit in mijn leven heb ik gevoeld wat ik toen voelde. Ik moest er verdekke van wenen. Zonder twijfel is dit het beste, mooiste cadeau dat ik ooit van iemand heb gekregen. Zo simpel, en toch zo ‘alles wat een pakje onder de boom moet zijn’. Dat is essentieel. Goed en lekker eten. Simpel eten. Vlaams eten. Neen, in 2010 geen prefab food meer uit de vriesafdeling.

Last but not least, en dat is niet echt een voornemen, wil ik graag een tikje meer tijd maken om een aantal mensen terug te contacteren die wat in de schaduw zijn geraakt. Mensen die ik bewonder, waar ik van kan leren, waar ik energie of inspiratie kan uit putten. Door teveel met ‘minder belangrijke dingen’ bezig te zijn geweest, heb ik een aantal uitstekende mensen in de kou laten staan. En die wil ik eigenlijk wel wat herwaarderen.

Toegegeven, als ik het allemaal teruglees komt het wat emo over. Maar voor mij is het duidelijk welke weg ik moet volgen. Ik wil meer stabiliteit, meer family-love, meer veiligheid en structuur. Eenvoudiger leven en vooruit gaan. En groot geluk in de kleine dingen van het leven, zoals @BlissBohemian het me al wenste. En dat wens ik iedereen toe.

Today’s grinding gears are about traffic. I’m sure I’m not the only one who’s noticed the decline in common sense of the average traffic participant nowadays. I’m not really sure what’s going on in the minds of people I come across while I’m driving around. Seriously, the stupidity is sometimes frighteningly close to plain insanity. The thing is, there’s a couple of ‘types’ of people, certain behavioral characteristics particular traffic participants have that clearly disconnects them from what is known as ‘normal and acceptable’. And I think sometimes it’s a bit of a vicious circle, that one behavior triggered a somewhat more extreme reaction which then again triggers a more aggressive response, and so on. Let me try to list the ones that bother me most, and if you know any other, feel free to add them in the comments.

1. The ones where turn signals must have been an option on the car they couldn’t afford. Or maybe they’re being economical with the usage of the light bulbs in these times of crisis. I mean really. How hard can it be to hit that little handle when you switch lanes? These are not meant for your own amusement. The turn signal is meant to ’signal’ (get it?) to other people around you that you are about to do something funny like switching lanes, or overtaking someone, or heading for a parking spot. Many other examples. But no. Driving 120km/h, you switch lanes to and fro, not realizing the chaos you cause behind you. You also make everyone hold and wait because you refuse to signal you’re about to leave the roundabout. So the opposite lane moves slower because the first car had to wait and see what you would do.
   
   
2. The ones who feel privileged and above the rules of traffic. So, it’s rush hour and everyone is lining up, two lanes need to merge to one, or the highway splits directions, as the road signs signal. You pretend to not notice the fact everyone is lining up. All of the sudden, 50 meters before the merging point, you pretend to have forgotten you actually had to go the other way, so you force yourself in the line, ignoring the fact everyone else was queuing. Except, you pass there every day. You know damn well everyone is lining up, but you’re special. You have special needs. I admire you, every day.
   
   
3. The ones who drive in the fast lane but not at maximum speed. It’s not an attempt to make people break the speeding limits on a highway and get fined, but seriously, if you’re overtaking someone on the middle lane and you move to the fast lane, that means you have to step up a little. Especially when you notice a lot of cars queuing up behind you. But that’s idle hope. You don’t use the rearview mirror anyway, do you? It’s called fast lane for a reason though. If you’re driving 100km/h and you want to overtake a truck that’s driving 95 km/h while he’s overtaking a truck in the slow lane that drives 90 km/h, please don’t do it during rush hour. A lot of people really have to be somewhere.
   
   
4. The ones who drive 50km/h on a 70km/h road. I just have one thing to say: if the road ahead of you is clear and behind you is a 20-car line, you’re not doing it right.
   
   
5. The suicide hijabs with a stroller. You’re smoothly cruising around, paying attention to traffic. All of the sudden from the corner of your eye you notice the sidewalk, you see the mother with baby-carriage that was walking straight ahead take a turn and push the carriage firmly forward upon the road area. You hit the brakes and slam it hard. Not even paying attention to what just happened, mother and stroller cross the street, cell-phone stuck between the hijab and their ear, busy talking. It just comes to my attention that – and I assume it’s a cultural thing if you compare the state of traffic between ours and these specific foreign countries – they move through traffic more assertively than you’d expect from a pedestrian. Really unpredictable.
   
   
6. The ones who cause traffic jams out of impatience. You’re in a slow moving traffic lane and approaching traffic lights. Normal people anticipate with a thinking process that roughly goes like this: hmm, it’s been green for while, might turn red soon. Crossroad is not empty yet, if I move now, chances are I end up in the middle of the crossing, blocking all traffic. But no. You decide to move ahead. The light is green, you are entitled to your progress. Then, as predicted, the light turns red and you are blocking all lanes. You try to ignore it, make your car move very slowly towards the bumper of the car ahead of you, trying to make it look like you want to move but the car ahead of you is not allowing you to. Then the light turns green again for your lane, people behind you have to wait for the crossroad to clear up again and find themselves stuck with a red light again. But hey, you made your progress, didn’t you?
   
   
7. Cyclists that rule the road. I know cycling conditions are not optimal, and I respect that. Some streets are suicide to ride on. But. Making people hit the brakes because you decided to drive through one-way lanes and then acting like you’re being legit, that seriously grinds my gears. It’s a one way lane. As a driver and user of that lane, I do not have to precalculate you taking short cuts and drive too close to the parked cars on the one side to let you pass on the other. Get off the bike and walk on the sidewalk. Normal people do that. It’s ok, really.
   
   
8. The ones who are too lame to park. I have all the human understanding in the world you only quickly want to stop at the night store. And I know you’re legally entitled to stop in your lane if you hit your turn signal. But seriously. If you would drive 10 extra meters, there would’ve been enough room to park. But then you’d have to walk back to the store which would at least set you back 15 seconds.
   
   
9. The ones who need two parking spots. We all imagine we drive limousines once in a while, but seriously, your car ain’t that big. It’s nice you have a parking spot and I recognize the importance of your persona and the fact that such a big ego comes with the rights that entitle you to ‘more space’ to live and thus park. I’m sorry to have brought this up, your majesty. But your short-sighted and ignorant behavior really pisses me off when I’m looking for a place to park as well.
   
   
10. The ones that cross the road without even paying attention to what’s happening. Coming from behind a bus or parked van or truck, thinking: “cars have to brake, I’m a pedestrian, they have to let me pass anyways”. Yes, theoretically. But there are limits to anticipation. It’s not because you’re too lame to go cross the street 20 meters down the road at the pedestrian crossing I’m focusing on, it’s because you’re expected to not bring yourself in danger by throwing yourself in front of the oncoming traffic just because you suddenly feel the urge to cross the street. And take that angry mumbling look off your face as you cross the street. It’s a road. Cars drive there. It’s not my fault you decide to cross the street without paying attention.
    
    

I think that about sums up the things I can think of right now. Maybe just one more, now that it’s been snowing here in Flanders: the ones who blatently ignore barred lanes because they don’t want to queue up and because there’s snow over the lanes, they think: if I can’t see it, it’s not here. Is it just me or are all the examples above a not-so-shiny image of how people are starting to be become more and more selfish and egocentric?

Picture from Flickr user PDXdj

That really grinds my gears.

I believe very much in the power of self-fulfilling prophecies. I believe that you can train your mind to want things, a bit like forcing yourself to orden your thoughts and to shape clear and detailed images of what exactly it is you want to achieve, and more specificly when you want to be at that place. I’m one of these guys that stands in front of the mirror in the morning telling himself: “Dude, you’re doing great! Keep it up! It’s gonna be a super day!”.

[via]

Positive thinking, visualizing goals and not worrying about the steps and the maybes in between now and where I’m heading for. Getting there, I’ll solve whatever issue crosses my path. There’s no use trying to come up with reasons why it can fail, you can dedicate that energy to actually move on instead of spending time figuring out solutions for problems that might not even occur.

I recently started attending a 9-week seminar that builds on the rules of The Secret, a self-help and spirituality book written by Rhonda Byrne. The tenet of the book is that an individual’s focused positive thinking can result in life-changing experiences such as increased wealth, health, happiness and more. The seminar is more based on the methodology as passed on by Bob Proctor. Here in Belgium, the seminars based on the seminars based on the book based on the facts of life are woven around the captive story of Inge Rock. And I have to say, if you look passed all the marketing that surrounds the topic and you actually focus on the essence of what all these books are saying, what you already know is right, it works. The thing is, I just needed some freshing up on how exactly to do this in a constructive way instead of randomly every once in a while.